Maç öncesindeki tek düşüncem takımın son oynadığı iç saha maçında sergilediÄŸi savaşçı futbolu bu maça taşıyacağı yönündeydi. Oldukça beklenti içerisine girmiÅŸtim bu yüzden. TV’yi açtığımda gördüğüm görüntü ise içime bir şüphe soktu: stadyum terk edilmiÅŸ, Karabükspor terk edilmiÅŸ… Takım kendi haline bırakılmış gibi kasvetli bir görüntü vardı.
Bülent Hoca’nın oyun anlayışı yine sahadaydı. Buna bir itirazım yok, çünkü takım ÅŸu an nasıl oynaması gerekiyorsa öyle bir futbol var ortada. Alt sıraların takımıyız, bizimle oynayan takımların bir ÅŸekilde bir tane bile olsa gol bulurum düşüncesine sahip olduÄŸu bir takımız. Bu yüzden gol yememeliyiz. Öyle de yapıyoruz fakat bulunduÄŸumuz konum sadece bunu gerektirmiyor, bir ÅŸekilde golü bulmalıyız. Takımda bugün gördüğüm görüntü kolay gol yememe alışkanlığını kazanma aÅŸamasında olduÄŸumuzu gösteriyor fakat gol atamıyoruz. Bu yüzden de tipik bir alt sıra takımından farklı konuma geçemiyoruz.
Bülent Korkmaz maçın baÅŸlarında hızla geliÅŸen ataklarda gol bulmak istedi ki Mehmet Batdal’ın yerine Ä°lhan’ı oynattı. Orta sahada oyunu açabilecek pas yapamadıktan sonra Ä°lhan ileride yalnız kaldı. Yücel Ä°ldiz döneminde de bu sorundan, yani orta sahamızla ileri uç arasında kopukluk olduÄŸundan bahsediyorduk. Sezon başında beri takımda deÄŸiÅŸmeyen tek ÅŸey bu. Bu yüzden de fark yaratamıyoruz.
Gaziantepspor’u çok iyi durdurduk. Bundan önceki maçlarda sivrilen bazı oyuncuları bu maçta sessiz kaldılar. Tekrarlamak gibi olacak ama bu tamamen savunma kurgusunu takımın iyi yapması sayesinde oluÅŸtu. SaÄŸ ve sol beklerin hücuma vereceÄŸi katkıları düşürerek bunu kazandık. Ya diÄŸer bölgeler?Â
Maçın böyle bitmesinin bir nedeni de iki takımın haliyle kontrollü oynaması. Gaziantepspor bizim geliştireceğimiz ataklara kontra yapmak istedi fakat biz atak geliştirebildik mi 4-5 oyuncuyla? İleri çıkamayan, en fazla orta sahaya kadar çıktıkları an ileri uç oyuncularımızın top kaptırdığı bir durumda karşıladık kontra ataklarını, böyle olunca da oyunları orta sahada kesilir oldu Gaziantepsporlu futbolcuların.
Yazının başında söylediklerimi son bölümde biraz açmak istiyorum. Takımınız her maça final gözüyle bakıyor, bu ÅŸehrin tek sosyal aktivitesi olan takımınız… Siz böyle bir durumda stadyumu dolduramıyorsunuz. Takımdan bir bakıma ümidi kesmiÅŸsiniz. Tabi bunu dememin nedeni TV’yi açtığımda statta gördüğüm sayıca az insanlar, ama yürekleriyle, bu takıma verdikleri destekle çok büyük olan insanlar.