Evet, artık bir alışkanlığımız var. Kendimizi her ne kadar uzak tutmaya çalışsak da, buna karşı önlem alıp bunu en iyi şekilde uygulasak da artık bir alışkanlığımız var, bunu açık bir şekilde görüyoruz. Alışkanlık? Tabi ki kaybetmek.
Maçı iki-üç cümlede çok rahat özetleyebilirim. Ä°lk 40 dakika iÅŸler olabildiÄŸince yolundaydı, Kayserispor teknik direktörünün “bu maçın ilk yarısı 0-0 biter, soyunma odasında futbolculara ne söyleyeceÄŸimi düşünürken ÅŸu kulübede arkama yaslanayım” dediÄŸi an golü yedik. Ä°kinci yarıda biraz hücum yaptık fakat yine golü yedik. Haliyle de maçı kaybettik.
Deplasmanda sadece 1 puan alabildik, diÄŸer maçların hepsi kayıp. Artık bizimle oynayacak olan takımlar “zaten bunlar deplasmandan puan çıkaramıyor, maça dengeli baÅŸlarız, atak geliÅŸtirdiÄŸimiz anda da zaten bir ÅŸekilde golü atarız” der olacak. Onların iÅŸtahını kabartıyoruz açıkçası. O zaman alışkanlığımızın adını futbolun en popülerinden koyalım: Deplasmanda galip gelememe alışkanlığı.
Tansu’nun maç öncesi Kayserispor deÄŸerlendirmesini okuyan varsa Amrabat için “maça nasıl baÅŸlarsa öyle gidiyor” dediÄŸini anımsayacaktır. Amrabat’ı çok rahat bir ÅŸekilde durdurduk, ilk 40 dakikayı olabildiÄŸince kendimiz yönlendirdik. Deumi. Biri Deumi mi dedi? Evet, severim kendisini, profesyonelliÄŸi açısından bakarsak üzerine yok diyebilirim çok rahat. Fakat Deumi’nin puan bırakma kontenjanı da var. Bu maç biraz öyle oldu sanki. Dalgınlık mıdır, nedir? Bilemiyorum, açıklanması güç bir durum. Ama her ne olursa olsun o dakikaya kadar son derece kritik müdahaleler yapan bir futbolcunun böylesine basit bir durumda tetikte olması gerekirdi, bunda tavizi olmamalıydı.
Bu maç için “ilk 40 dakika” lafı çok geçeceÄŸe benziyor Mersin Ä°dman Yurdu maçına kadar. Evet, ilk 40 dakikada çok iyiydik, her ÅŸey istediÄŸimiz gibi gitti. Ama kaybettik, bu bir alışkanlık oldu. Hani derler ya: “Önemli olan kazanma alışkanlığı yapmak, kaç kaç kazandığınızın önemi yok.” Aynen bizim durum da böyle artık. Kaybetmeye dair bir alışkanlık var. Futbolcuların yüzlerinden daha maça baÅŸlamadan bunları okuyacağız artık.
Maç sonucunda ne Bülent Hoca’nın ne de futbolcuların payı var. Åžu haftaya kadar geldik, ligin yarısı bitti diyebiliriz. Eldeki malzeme bu. Sezon başında yöneticilerin “bu sezon farklı bir Karabükspor olacak” söylemlerini ÅŸu an içinde bulunduÄŸumuz duruma gönderme yapacağını düşünememiÅŸtim. Kendimden özür diliyorum. Nereden bilebilirdim ki futbolcuları alanların bu kadar mantıklı çıkarımlar yapacağını. Tekrar özür dilerim, kendimden.
Oyuncu performansları hakkında bir ÅŸeyler söylemek gerekirse Mehmet Çakır hedef alacağım futbolcu olacak. Evet, maç içerisindeki durumu ve futbolcunun nasıl ayakta kalacağını en iyi futbolcunun kendisi ya da o iÅŸle doÄŸrudan uÄŸraÅŸanlar bilir. Fakat bir futbolcu da maç içerisinde sınırlı bir zaman diliminde bile olsa ayakta kalmayı bilmeli. Futbol mentalitesini beÄŸendiÄŸim futbolculardan biri olmasına raÄŸmen Çakır’ın bu sezonki tek olumsuzluÄŸu bu. SaÄŸ kanatta bir yerlere gömülmüş ÅŸekilde bulunuyor maç içerisinde.
Artık her maça umutla bakma zamanı. Ya da şöyle diyeyim: Futbolcusu ve teknik heyetiyle olur da bu takım şu günlerden çıkar, sezon sonunda şu anki tehlikeden kurtulmuş bir durumda bulunursa hepsinin heykeli dikilmeli, önemli bir iş yapmış olurlar. Açıkçası ben küçük de olsa bir ışık göremiyorum.