ÇoÄŸumuz Karabükspor’u uzun zamandır bu kadar istekli görmemiÅŸtir. Yine çoÄŸumuz maçın 35. dakikasında “artık on gol yeseler bile umrumuzda deÄŸil” dememiÅŸtir bugün dediÄŸi kadar. Aklım hala Hakan Söyler’in oyuna girdikten sonra kaptanlık pazubandını takamadığı anda. Öyle bir gemiydi ki bindikleri, su alan her yeri kapatmak bir yana dursun, açacakları yelkenlerle hangi rüzgara yöneleceklerini düşünüyorlardı orada. Bir takım vardı.
Spor Toto Süper Lig’in 12. haftasında Galatasaray’ı 3-1 yenerek rahat bir nefes aldık… Aldık demiyorum, ileriye yönelik çok ÅŸeyi gördük. Sezon başında bir takımın Galatasaray’ı yenmesi için o maçta Galatasaray’ın üç-dört topunun direkten dönmesi gerektiÄŸini söyler dururdum. Bir yanılgının da ötesinde kaldı artık bu, gördüklerimiz hissettiklerimizi apaçık ortaya döktü.
Sahiden, Hakan Söyler o pazubandı nasıl takamadı, anlayabilmiÅŸ deÄŸilim hâlâ. O pozisyon sırasında altıpasta kolunda sallanan beyaz ÅŸey ekranda nasıl garip bir görüntü oluÅŸturduysa zihnimizde de yeri olmayan bir alanı açtı. Belki gördüklerim sahada oynanan futbolu konuÅŸturmayacak bana ya da yarın Karabük’te cumartesi sohbeti yapan herhangi birine.
Tamam, bu yazı sıradan bir Anadolu takımının bir Ä°stanbul takımı karşısında aldığı galibiyeti olmadık bir ÅŸekilde büyüten, hatta abartan bir görüntü sergileyebilir. Yok, sergilemez. Durum bildiÄŸiniz gibi deÄŸil. Karabükspor’u takip edenler yazının geri kalanını okuyabilir, sanırım bizi en iyi yine biz biliyoruz. Bugün büyük bir takım, hatta ÅŸampiyonluk adayı bir takımı yenmenin mutluluÄŸunu yaÅŸamıyoruz. GeçtiÄŸimiz sezonun 12 Åžubatı’nda Fenerbahçe’yi “Direne direne kazanacağız” sloganıyla yenip yolumuza devam ettiÄŸimiz baÅŸlangıçta da bunu yaÅŸamadık. Ä°ÅŸte o yüzden yazının baÅŸlığı takım kaptanının pazubandını pozisyonun ciddiyeti gereÄŸi bir türlü takamadığını anda aklımızdan geçen her bir düşünceyi taşıyor. Yoksa Ahmet Ä°lhan ne güzel aşırttı, Arena sustu bizi dinledi, oh LuaLua ne güzel oynadı diyebilirdik. Durum burada bizim için baya bir farklı. Görmek istediklerimizi uzun zamandır göremiyorduk, bugün gördük. Evet, Ahmet Ä°lhan süper gol attı, ama o sevinirken biz de onunla orada koÅŸtuk. Ä°yi ki koÅŸmuÅŸ, iyi ki bu sezon beklentileri karşılayamayan Juju oyuna girmiÅŸ ve elinden geleni yapmış. Ve son “iyi ki” sahada basmadık yer bırakmayanlar sahada basmadık yer bırakmamış.
Futbolun belki de iÅŸimize gelmeyen tek tarafı rakibin özgüvenli bir ÅŸekilde karşımızda dikilip durması. Bugün Karabüksporlu futbolcularda bu özgüven vardı. Daha maç baÅŸlamadan teknik direktörün gözünüde de sözünde de özgüven vardı. KliÅŸeye doÄŸru bir soru yönelterek ÅŸu duygu yükünün sözcüklere dökülme zorluÄŸunu atmaya çalışayım: Bu özgüveni görmeyi “önümüzdeki maçlarda” görmek istediÄŸim kadar aklımı kurcalayan bir ÅŸey var ki o da önceki maçlarda neredeydiniz ÅŸeklinde bir soru.
Belki de öyle uzun zamandır beklediÄŸimizden dolayı ÅŸu futbolu, yazabilecek bir ÅŸey yok elde. Görmek istediÄŸimiz ÅŸey sadece sahada basmadık yer bırakmayanların “önümüzdeki maçlarda” da sahada basmadık yer bırakmamaları. Biz yine 35. dakikada çıkıp “maçın geriye kalanında on gol yiyin, sorun yok” diyebiliriz.