Rakip bir sene değil senelerdir bu ligin “çetin cevizi” olan Kayserispor. Stat Kadir Has Stadı olunca ve takımımız sezon başından beri çok zayıf kalınca beklenti yine hüsran hatta hezimetti. Hüsran oldu, yine sıfır puan ama hezimet oldu mu? Şanssızlık desek…
İlk yarıda 40 dakika boyunca sadece hocamızın ve takımımızın istediği oyunu izledi tribünler ve televizyondakiler. Bu oyun şahsım adına bana keyif verdi yeterince. Deplasmanda Kayserispor karşısında geçen seneki takımın bile yapamadığı bir iki varyasyon yaptık, en azından denedik. Bir pozisyonda gole çok yaklaştık ama Mehmet Çakır yine ayarı tutturamadı. Eski-yeni hocalarımızın ve bizlerin çok çektiği bireysel hatalar aman olmasın dediğimiz sırada güvendiğimiz isim Ragued’nin hatası pahalıya mal oluyordu. Onu atlattık ve kaldığımız yerden iyi oyuna devam ettik 40. dakikaya kadar. İlk yarının son 5 dakikasında bir iki kanat bindirmesi zaten kırılgan kimlikteki takımımızı yıkmaya yetti ama yine güvendiğimiz isim Deumi’nin hatası ilk yarının son dakikasında golü rakibe getirdi. Bu bireysel hata olmasa, hani derler ya “1 dakika daha dayanabilseydik” ikinci yarıda da oyunun bizim seyrimizde gitmesi muhtemeldi. Ama o gol aşamayacağımız bir engeli koydu önümüze. Bu sezon geriye düştüğümüz hiçbir maçta puan alamadık ve iyi işleyen oyun sistemimizi de değiştirmemiz gerekiyordu. Değiştirince de olmuyor işte. Geriye düşünce toparlayacak ne bir oturmuş taktiğimiz ne de takım kalitemiz var.
Sorun da tam burada zaten. Daha önce defalarca belirttiğim gibi genel oyun kalitesi olarak ligde çoğu takım üç aşağı beş yukarı bizim ayarımızda. Hatta 4. Sıradaki Eskişehispor ve 5. Sıradaki Manisaspor da dahil. Ama mesela aynı takımlardan Eskişehirspor kendine rakip olarak alabileceği bütün takımları 1 farkla, 10 kişi kaldırtarak, son dakikada yani bir şekilde mağlup etmiş. Nedeni kadro kalitesi ve oturmuşluğuyla açıklanabilir. Mehmet Çakır, Bilal, Shelton, Erdem Özgenç… en çok eleştiri alan oyuncularımız. Geçen seneki kadroda yerlerinde sırasıyla, Dyego, 2 Hakan’dan biri, Emenike ve Kerim Zengin vardı. Bu oyuncuların hepsi de lokomotif oyunculardı Cernat ile birlikte. Hepsinden tam verim alıyorduk. Bizimle aynı vasat futbolu oynayan çoğu takımın neden bizim üzerimizde olduğu sorusunun cevabı çekirdek kadrolarının daha iyi ve oturmuş olmasıdır. İyi olmasan da neticeyi böyle alırsın.
İşte burada en acı gerçek çıkıyor ortaya. Rakiplerden pek farkımız olmasa da umudumuz yok. Trenin lokomotifi çıkmış yerine konamamış veya konmamış!
Son dakikalarda hezimet de olabilirdi ama artık puan alamadıktan sonra hiçbir şeyin önemi yok. Bireysel hatalardan gol yeme huyunu olsun yok edebilsek sonuç da alacağız zaman zaman. Ama yetmez. Kaliteyi değiştirecek(artıracak!) hamleler devre arası transfer döneminde gelmeli ötesi gelmeli.