Haydi dağılın şimdi

STSL 11-12 Sezonu’nun ilk yarısını BeÅŸiktaÅŸ maçıyla bitirdik sezon başındaki beklentilerimizin tam aksi yönünde. Yöneticisinden menajerine, teknik direktöründen futbolcusuna, taraftarına… Hepimiz yanıldık bu durumda. 

Hafta içinde kulübün aldığı kararları küçük bir “dağıtma” operasyonu olarak yorumlamıştım. Takımda forma yüzü görmeyen altı futbolcunun dağıtılması, baÅŸarısızlığa odaklanan ve bundan kulübü sorumlu tutan taraftarın dikkatinin dağıtılması… Ä°ki gün önce de Bülent Korkmaz tarafından yapılan bir dağıtma operasyonu: “Tomic’in kronik sakatlığı var.” Tam 40 maç oynadıktan sonra gerçekleÅŸen büyük tıp buluÅŸu edasıyla yapılan bir açıklama. Peki buna tıp ne diyor? Bir, iki, üç… Tıp. Biz bir ÅŸey görmedik, duymadık. Haliyle Tomic’i bugün ne kalede (ki artık orada olmayacakmış) ne de yedek kulübesinde.

Futbolcular vardır takımı motive eder, futbolcular vardır takımı uyutur. Tomic öyle bir futbolcu ki içerisinde tipik Hırvat futbol ateÅŸini taşıyor. Nasıl mı? Siz son birkaç sezonda Karabükspor forması giyen ve golden sonra tellere tırmanan bir futbolcu gördünüz mü? Golü atan tırmanır genelde. Bir de Tomic. GeçtiÄŸimiz sezon oynadığımız GençlerbirliÄŸi maçını hatırlayanlar son dakika golünün ardından Tomic’in kendisinin arka tarafında kalan tribüne doÄŸru koÅŸuÅŸunu, o tellere atlayışını, taraftarlara sarılışını gözünüzün önünden ayırmayın. Bu adam takımına sahip çıkar. Saha içerisinde ne dediÄŸi belli olmayan, hareketleriyle savunmanın dikkatini dağıtan biri deÄŸil.

Neyse, maça dönelim. Ä°lk yarı bildiÄŸimiz gibi. Yani Karabükspor’u bildiÄŸimiz gibi, son derece sönük. Hep derdik ya bu takımın orta saha – forvet uyumu yok diye. Bugün orta saha yoktu ilk yarıda. Topu sadece Ragued ile alabiliyorduk. Rakip bu bölgeyi eÄŸer Ragued’yi ekarte etmiÅŸse elini kolunu sallaya sallaya geçti ilk yarıda. Kalemizde de bu yüzden sayısız atak, ÅŸut gördük. DiyeceÄŸim o ki ilk yarının sonuca etki eden elemanı sadece kalecimiz Orkun’du. Bunun nedeni de diÄŸer Ragued ve kendisi hariç diÄŸer 9 futbolcunun sahadan silinmiÅŸ olmasıydı. Ä°lhan Parlak’ın forvette nasıl ezildiÄŸini, Shelton’ın sol kanatta nasıl etkisiz kaldığını gördük. Evet, Shelton bir forvet deÄŸil ama ÅŸu takımda forvet oynayabilecek tek kiÅŸi. Ä°lhan Parlak geçtiÄŸimiz sezon Yücel Hoca tarafından oynatıldığı yerde daha etkili olur, iyi top dağıtır.

Ä°kinci yarının ilk 10 dakikası ilk yarının kopyasıydı, sadece savunma müdahalelerimiz iyiydi. Orta sahaya yapılan deÄŸiÅŸiklikler biraz olsun bizi umutlandırdı. GeçtiÄŸimiz sezonun büyük bölümünde forma giyen (ilginçtir ki onun kronik bir sakatlığı yok) Birol’un oyuna girmesi, sahada etkisiz kalan Bilal’ın oyundan alınması… Kilit buydu. Cernat ve Ragued arasını baÄŸladı Birol. GeçtiÄŸimiz sezon Cernat’ın sakatlık döneminde takımı toplayan Birol, üstelik kronik bir sakatlığı yok. Şükürler ola. Oyun içerisinde Ragued’yi görebilen Cernat da bu sayede daha fazla top aldı, Shelton’a ve Batdal’a paslar gönderdi, atakların yönünü deÄŸiÅŸtirdi. Tam orta sahamız geldi dedim forvetler kayboldu sahadan. Batdal? Evet, bir Alex deÄŸil.

Lig devre arasına gidiyor tabi öyle bir şey mümkünse. Bu takım kısacık arada ne kadar toparlanabilir? Takıma yapılacak takviyeler nasıl faydalı olur? Uyum sorununu aşabilirler mi? Özgüvenlerini yitirmiş futbolcuların geri kazanımlarını kimler gerçekleştirebilir, nasıl? Öyle bir durumdayız ki radikal çözümlere gidilebilir. Ama bu radikal çözümler ne kadar mümkün? Tüm bunların yanıtını verebilen çıkarsa ancak ligde kalabiliriz. Çaresizliğimiz yüzümüzden, pardon futbolumuzdan okunuyor. Bugün biz oyun içerisinde yenilmedik, sadece kaybetme alışkanlığımız olduğundan dolayı maça 1-0 yenik başladık, önceki maçlarda olduğu gibi.