Özgürüz Hepimiz de !

Evet, acı çekmek bizim için özgürlük olsa gerek. Zira acı çekmeden özgürlüğe kavuşmasını bir türlü başaramıyoruz.

 

Yalan yok… Her ne kadar düşme hattının içinde yer alsak da, küme düşme korkusunu iliklerimize kadar hissetsek de buna kendimizi hazır hissettiÄŸimiz söylenemezdi. Tamam, bu zamana kadar ÅŸansımızın pek yaver gitmediÄŸi gerçekti. Ne kadar olumsuzluk varsa bizi bulmuÅŸ, yok artık o kadar da uzun boylu deÄŸil denecek ÅŸeyler kapımızı çalmıştı ama daha ilerisi olamazdı ya…

 

Yine olamaz dediklerimiz maalesef bir bir sürmeye devam ediyordu. Takımlar bırakın santra vuruÅŸunu yapmayı, daha seramoniye çıkmadan Ä°stanbul’dan gelen gol haberi soÄŸuk duÅŸ etkisi yarattı. Gelen gol haberi tribünlerin moralini bozmuÅŸ, bu moral bozukluÄŸu saha içine de sirayet etmiÅŸti. AyaÄŸa paslarla etkili olan ve oyunu istediÄŸi gibi yönlendiren taraf konuk ekip Fenerbahçe’ydi. Nihayetinde yenilen golle kendimizi içinden çıkılmaz bir girdabın içinde bulduk. Beyin ayaklara hükmetmeyi baÅŸaramıyor, iki metreye pas atamayan oyuncuların görüntüsü amansız bir çırpınışı andırıyordu. Takımlar soyunma odasına giderken mevcut skorlar bizi bir alt lige gönderirken bu kasvetli havanın dağılması da olaÄŸan görünmüyordu. 

 

Ä°kinci yarıya Shelton – Ä°lhan deÄŸiÅŸikliÄŸi ile baÅŸlanırken bizi kurtaracak tek ÅŸey olabildiÄŸince erken gelmesi gereken goldü. Ä°lhan’la baÅŸlayan atakta ligin sonu gelmesine raÄŸmen bir türlü katkı veremeyen Gökhan’ın takibi sonucu gelen penaltı ışığın yanmasını saÄŸladı. Akabinde Ahmet Ä°lhan’la gelen gol adeta bayramı yaÅŸattı. Bu dakikadan sonra tedirginlik vardı herkeste ama o direnç ve tepki özlediÄŸimiz, beklediÄŸimiz Karabük’ü gördükten sonra tatlı bir heyecana dönüştürdü.

 

Son düdükle beraber tüm sezonun verdiği stres inanılmaz bir duygu boşalmasına sebep oldu. Maç sonundaki görüntüler ise içinde en ufak bir duygu kıpırtısı bulunmayan insanı bile hüzünlendirecek cinstendi.

 

Takımın başında iki haftadır çıkan Suat hocadan, oyuna girdikten sonra takıma can veren Ä°lhan’a, sakatlanan Mabiala’nın yerine oyuna girip cansiperane mücadele eden YiÄŸit’e, sezonu boÅŸa geçirmesine raÄŸmen müthiÅŸ kurtarışlar yapan Tomiç’e….

 

Oynadığı her maçta mücadelesini eksik etmeyen Deumi’den her ne kadar hakkı verilmese de girdiÄŸi ters kademelerle hayati müdaheleler yapan Seriç’e…Yenilgiyi kabullenemeyen takımın asi gücü, yıldızı LuaLua’dan kenardaki enerjisiyle takıma destek veren yedek kaleci Abdülazize…

 

Kısacası Karabük’le eÅŸdeÄŸer anlama gelen ‘direniÅŸ’ mücadelesini esirgemeyen herkes alkışı sonuna kadar hakediyor…

Hepinize teÅŸekkürler…

 

Åžimdi bizim için sevinme, yönetimin de ÅŸapkasını önüne alıp düşünme zamanı…