21 Yorum

1. 

   Metin Aytekin

   31 Mayıs 2011

   Yazıya fotoğraflar tam uymuş.Emeklerinize sağlık
2. 

   sinan

   31 Mayıs 2011

   Karabükspor diyince akla ilk bu maç geliyor. O zamanı yaşayan, hatırlayan biz Karabüklülerin hatta bütün Türkiye’nin unutamadığı dramatik bir olay. ben de o gün maçı karşı apartmanda komşunun terasında izlemiştim. golü attığımızda 200evlere gelen o sesi ve 90.dakikada yediğimiz golden sonraki o sessizliği unutamıyorum. Zeytinburnuspor bizden bir sene sonra küme düştü. 1 sene aradan sonra tekrar lige çıktılar ancak 11 puan alıp son sırada tekrar küme düştüler. o zamandan beri 1.lige çıkamadılar. biraz araştırdım bu sene spor toto tff 3.lig 3.grupta mücadele etmişler. sadece 2 galibiyet 1 beraberlikleri var. 7 puan -71 averajla amatöre yol almışlar.
3. 

   Tansu GURSEL

   31 Mayıs 2011

   O sezon, Karabükspor için kabus gibi başlamış, bitime yakın güzel bir rüya gibi devam etmiş ve son dakikada yine bir kabusa dönüşerek bitmişti. İlyas Tüfekçi, efsane bir performansla ligin ikinci yarısında takımı ayağa kaldırmış ve tüm Türkiye’nin desteğini de arkasına almıştı. Ben, o dönemde henüz 13-14 yaşlarındaydım. Maçı o dönemki skorbordun bulunduğu kale arkasında izliyordum. Mahalleden abilerimiz ve arkadaşlarımızla sabah 7’de dikilmiştik stadın kapısına. Yanımıza yiyecek bir şeyler de almıştık ama ne bilelim sabahın köründe onları tükettikten sonra akşama kadar aç kalacağımızı. Stada girmesi bir çile, maçı beklemesi bir çile. Oturmak imkansız, zira oturacak yer yok… Güneş tepeden vuruyor, arada bulunduğumuz yere çöküyoruz, arada ayağa kalkıp başkalarının oturup dinlenebilmesi için yer açıyoruz. Elimizde radyo, diğer maçları dinleyeceğiz. Ancak hemen açmıyoruz ki pili bitmesin… Arada tribünün önüne amigolar gelip gidiyor. Bizleri coşturmaya çalışıyorlar. Ankaragücü ve Bursaspor’un amigosu o gün bizlerle. Hatta hiç unutmam, Ankaragücü amigosu “Baba Hindi” tezahuratları yaptırıyor tüm tribünlere. Herkes halinden memnun. Arada stat görevlileri sağolsunlar, kale arkalarındaki hortumlardan bizlere su sıkıp serinlememizi sağlıyorlar. Durum o derece ilkel ama o derece de keyifli… Derken maç başlıyor. Maçtan önce geçmek bilmeyen dakikalar, maçta su gibi akıp gidiyor. Zeytinburnu’nu ciddiye alan yok. Ama kadroda yılların tecrübesi Kemal Yıldırım var. Teknik direktörleri de Erol Togay… İşte ondan çekiniyoruz biraz. Ama sorun değil. Kemal Yıldırım’ı tutalım yeter. Ne de olsa biz de iyi takımız. Gerisini çözeriz. Olmuyor, tutamıyoruz 40’ına merdiven dayamış Kemal Yıldırım’ı. Atıyor bir tane. Gol, karşı kalede oluyor. İlk yarı öylece bitiyor. İkinci yarı bir yandan parmaklarımızı yiyor,diğer yandan maçı takip etmeye çalışıyoruz. Aradaki zaman yine su gibi akıyor. Bir dakika, beş saniyede bitiyor desem yeridir hani. Derken 70’lerde beraberlik golümüz geliyor. Statta yer yerinden oynuyor. Öyle bir sevinç var ki, dengede duramıyoruz. Kurtardık gözüyle bakıyoruz artık. Kulakta radyo, kim şampiyon olacak derdindeyiz hatta… Bir yandan tezahurat… Derken dakikalar 87 ya da 88, yanılmıyorsam soldan bir orta geliyor ve kafayı vuran Zeytinburnulu futbolcu kalecimiz Fevzi Layiç’i mağlup ediyor. (O futbolcunun oğlu da yıllar sonra Trabzonspor formasıyla ağlarımızı havalandırıyor. Adnan Baytar ve oğlu Engin Baytar). Tribünlerde büyük bir yıkım var. Hakem Bülent Yavuz son düdüğü çalıyor. İnsanlar tribünlerde ellerine ne geçirirlerse sahaya fırlatıyorlar. Yan hakem dayak yiyor. Polis futbolcuları ve hakemleri sahadan kaçırıyor. Sonradan türlü türlü rivayetler yayılıyor. En aklımda kalanı da yedek kaleci İbrahim’in o golü yiyen Fevzi Layiç’i bıçaklama hikayesi… Sonradan hiç ses çıkmıyor bunlarla alakalı. Giden, koca bir sezonun emeği ve hayaller oluyor. Zeytinburnu da zaten çok dayanmıyor ve o tesadüfi galibiyetin ardından ertesi sezon bir alt ligi boyluyor…
4. 

   Emre

   31 Mayıs 2011

   Hatırlanması gereken bir an bu şehir için. Unutulması ya da unutturulması söz konusu bile olamaz. Bir şehir takımı için hemen hemen tüm Türkiye’nin üzüldüğü tek an o gündür. Ligin ilk devresinde bir varlık gösteremeyip de ikinci devresinde topladığı puanlarla varolma mücadelesi veren takımın düştüğü gün. O maçla ilgili hatırladığım tek şey öğleden sonraki maça sabahın köründe girmemiz. İçeriye içecek suların alınmaması ve Amigo Tuncay’ın tüm tribünü hortum ile ıslaması. Maçı henüz 8 yaşımda ve boy olarak ufak tefek bir şey olmamdan dolayı maçı önümdeki kişilerin omuzları seviyesinde izlemiştim. Bir dönem öğrenci tribünü olarak adlandırılan yerde, yani eski skorbord tribünündeydim. Bir de maçtan sonra çıkan arbedede sol koluma hallice bir taş gelmeişti. O taş gelince hiç ağlamamıştım, çünkü taş gelmeden dakikalar önce ağlamaya başlamıştım.
5. 

   Sezen

   31 Mayıs 2011

   O maç sırasında lise son sınıftaydım, kapalı tribünde maçı izledim. Maç bitince herkes dışarı çıktı, ben ise tribünde oturduğum yerde ağladım, kendime uzun süre gelemedim.
6. 

   78akin

   31 Mayıs 2011

   Bende o anı yaşadım, sizler gibi teneke tribündeydim babamla.Kemal Yıldırım tamda bizim olduğumuz kanattan fevzininde ileriçıkması ile aşırtma bi vuruşla golü attığında Karabükte hayat durmuştu spor severler için,o zaman biz de Kartaltepede oturuyoduk.Babamla geri döndüğümüzde stattan eve kadar hiç konuşmadık sanki birileri maç iptal olmuş diyecek ya da bugün yaşadıklarınız rüyaydı diyecek gibi beklentiler içinde eve geldiğimizde babam bir tarafta bense başka odada hıçkıra hıçkıra ağladığımız unutmuyorum,Ayrıca hakem Bülent YAVUZ’un maçtan sonra Karabüksporlu futbolcular için; O kadar tecrübesizlerdiki zaten statları küçük topu dışarı göndermediler,top dışarı çıksa zaten gelmesini bekleyecektik.(O zaman ne yedek top ne de uzatma vardı)dediğinide unutmuyorum.
7. 

   Bugra

   01 Haziran 2011

   Ben o zaman 7 yaşındaydım.Bu olayları yaşamadım.Ama yıllar sonra bu olayları birçok kişinin ağzından dinledim.Şimdi burda anılarınızı okuduktan sonra tüylerim diken diken oldu umarım öyle bir sezon birdaha yaşamayız.
8. 

   metin aytekin

   01 Haziran 2011

   Burada anlatılanları yaşları nedeniyle yaşamamış olanların dikkatle takip etmelerini öneririm..Bu Bursaspor’da,Ankaragücü’de nereden çıktı diyenler nereden çıktığının küçük bir kısmını bu yazılarda bulabilirler.
9. 

   Fazlı Bekar

   06 Temmuz 2011

   94’deki Z.Burnu-Karabük maçı yazını okudum ben de o günlere döndüm,Hocamız İlyas Tüfekçi,maçın hakemi Bülent Yavuz’du,Karabük 7 maç üst üste kazanmış,hatta önceki maçta Bursa’yı 4-0 yenmişti,90+3’de santradan yapılan ortada Yasin kafayı vurmuş ve top bizim kale direğinin dibine vurup girmişti,Erol Togay bile inanamamıştı gol olduğuna.Ben Trabzon’da radyodan dinliyordum,golü yiyince şok oldum,gündüz vakti gidip yattım,yemek bile yiyemedim,yorganı kafama çektim ertesi güne kadar çıkmadım.Hayatımın en kötü günlerinden biriydi.Yazını okuyunca yıllarca geriye gittim.
   Ben de sana bir anımı anlatayım bakalım hatırlayabilecekmisin,Karabük’de Orduspor’la oynuyoruz ,Ordunun hocası Kadri Aytaç,Şampiyonluğa oynuyorlar(Tabi 2.Ligdeyiz o zaman),maçta Ordu bi gol atıyor öne geçiyor,biz kapalıdayız,seyircinin yarısı satılmış köpekler diye bağırıyor,benim olduğum gurup da başımızda İlhamiyle birlikte gırtlağımızı yırtıyoruz hala Karabük diye,hiç unutmam İlhami R’leri söyleyemezdi Kaabük diye bağırırdı,maçın sonlarına doğru kemik Nezih bi gol attı durum 1-1 oldu,biz bağırmaya devam ediyoruz,son dakka Ahmet Çorbacı soldan sıfıra indi ortaladı top üst direğin içine çarpıp kale çizgisine düştü,Ordu’lular dışarı bizimkiler içeri sokmaya çalışıyorlar,bizim 4 numara Çengel Mete (Ahmet Cumhur’un ağabeyi) kalabalığa daldı ayağınıı kırmak pahasına topu kaleye soktu,seke seke kenara geldi ve hani nerde satılmış köpekler diye bağırarak kendini sırt üste piste attı bayıldı,sedyeye koyup götürdüler,maç bitti Kadri Aytaç ve Ordusporlu futbolcular yerlerde çimleri yoluyorlar,biz ise tamamen coşmuşuz ,sesim kısılmış günlerce konuşamadım ,70’li yıllar,seneyi tam olarak hatırlıyamıyorum ama Lise yıllarım olduğunu bliyorum.Hatırladın mı…Selamlar…
10. 

    metin aytekin

    06 Temmuz 2011

    Maçı hatırlamıyorum..Sanırım Adana’da öğrencilik dönemime denk gelmiş..Çünkü maçları kaçırmam söz konusu değildi..Ama keşke o maçta olsaymışım..Enteresan…anlar yaşanmış..Paylaşımın için sağol..
11. 

    Veysel Doğan

    02 Kasım 2011

    Bu maç oynandığında tam olarak 61 günlükmüşüm, 15 Mart 1994… Haliyle kendi anılarımı anlatamayacağım, fakat anlatılanlar insanın tüylerini diken diken etmeye yetiyor… Eniştem anlatmıştı, Bursaspor ve Ankaragücü taraftarları bizim için geceden gelmişler. Stad çevresinde(yanlış hatırlıyor olabilirim) kurulup lastik yakarak ısınmışlar, orada muhabbetler falan olmuş. Sonrasında maç başlamış, harika bir coşku… Sonrası malum… Yıl 2011, Bursa’ya küfür edip Beşiktaş lehine tezahürat ediyoruz. Ne diyelim…
12. 

    m3ehmet

    07 Şubat 2013

    Bir zeytinburnulu olarak dayımlarım o maçta deplasman tribünündeydi… Bir İstanbulspor taraftarı vatandaşın 7 yaşındaki çocuğu ile maça gelmiş ve maç sonunda taşlanmada istanbulsporlu abi yaralanıyor ve hastaneye götürülüyor çocuğu ise dayımlara emanet bırakıyordu, o çocuk 1 gün bizde kalmıştı… İşgüzar bir otobüs şöforun kestirme yol diye dağ yoluna sokup otobüsü 34 plakasını gören karabük köylülerinin de otobüsü taşlaması ve kurşunlaması bizde de akılda kalanlar…
13. 

    metin aytekin

    09 Şubat 2013

    Mehmet arkadaşım istenmeyen olay fazlaca oldu. Ama kurşunlama asla olmadı.Olsa onu da yazardık. Katkınız için teşekkürler.
14. 

    YILMAZ ÇETİNBAŞ

    19 Şubat 2013

    BU MAÇTA BENDE ZEYTİNBURNU TRİBÜNLERİNDEYDİM 22 yaşındaydım çokta kalabalık gitmiştik bu maça 50-60 otobüs diye hatırlıyorum ve benimde hiç unutmadığım bir maç bu maç staddan zor çıkmıştık şehrin çıkışındaki tünele tepelerden kayalar yuvarlanmıştı yol boyunca askerler konvoya eşlik edip galeyana gelmiş halkı engellemeye çalışıyordu yolda şalvarlı teyzeler ablalar otobüsümüze taş atıyorlardı ne günlerdi bizde maç bitince dışardan ve içerden taş yağmuruna tutulduk gerçi alışkındık bu tip olaylara önemli olan kazanmaktı o gün bunu başardık sizede gerçekten üzüldük ama yenen bir taraf olması gerekti biz olduk silah seslerini bende duydum sanırım jandarmaydı ormanın içinden bize saldıracak taraftarları kovalamak için ateş açmıştı havaya
15. 

    Metin Aytekin

    19 Şubat 2013

    Orta okula çağındayım ve fanatik Karabükspor’luyum…O hafta içi maç temposuna sınıfta ders aralarında arkadaşlarımla tezahuratlar yapıyoruz bir nevi maç gününe hazırlanıyoruz..Günler geçmek bilmiyor..Dersleri asıyoruz…Niyahet gün büyük gün dediğim gün geliyor..Hiç maçla alkası olmayan arkadaşıma maçtan bir gün önce sabah saat 07:00’da bize gel, kahvaltı yapar gideriz diyorum..Maçtan anlamaz aslında ama sırf maçın önemini anlattığım için ve o hafta yapılan tezahuratlardan etkilenerek geliyor..Sabah kapımın zili çalıyor açıyorum ve karşımda elinde kırmızı mavi bayrakla maçtan anlamayan arkadaşım karşımda duruyor..Bayrağı daha önce bir yerden almış ve evde duruyordu maçta salarız diyor ve arkadaşımın artık futbolsever olarak görüyorum o anda.. Kahvaltımızı seri şekilde yapıp hemen otobüse yetişiyoruz ve halı sahanın orada iniyoruz..Aman Allahım o da ne, bilet aldığımız tribün skorbord tribünü ama anlatamayacağım uzunlukta kuyruk var..Sabah saat 08.00… Kuyruk tam maratonun yoluna kadar uzanıyor…Bismillah deyip giriyoruz sıraya ve hatırlayamadığım bir saatte içerde buluyoruz kendimizi…Zaman geçmek bilmiyor ve yine yanlış hatırlamıyorsam maç saat 16:00 gibi oynanacak…Sıcakta kavtuluyoruz pişiyoruz resmen..Bir aptallık yapmışızki elimizde su yok..Deliler gibi susadık..Millet itfaye sula bizi diye tezahuratlar yapıyor ve sulanıyoruz..Top toplayıcı çocuklara yalvar yakar su bulun bize diye bağırdık ve kirli su doldurup attılar bize ama nasıl içtim o kirli suyu anlatamam..Onuda zaten yaşlı bir amca yakaladı havada ve kendisi içince sen çok susadın al iç dedi ve nasıl içtiğimi anlatamam..Allah susuz bırakmasın…Amin… Maç saati geliyor ve tribünler yıkılıyor adeta..Arkadaşım ilk defa böyle bir ortam gördüğü için şaşırıyor ve oda ne tezahuratlar yapılırsa bildiği kadar mırıldanıyor..Tam karşımızda eski taş tribününde Zeytinburnu taraftarları var..Sus pus şekilde oturuyorlar…Yaklaşık 500 kişiler..Ortamdan çekinmiş olsalar gerek ses çıkaramıyorlar..Maç başlıyor ve 0/0 skor bize yetecekken golü kalemizde görüyoruz..İkinci yarı Hasan oyuna giriyor ve sol ayağı ile kaecinin sağına köşeye topu gönderiyor taş tribünü tarafına ve stad yıkılıyor adeta..Herkez son dakikalara geldiğimiz için aynı tezahuratı yapıyor ” Yar saçların Lüle Lüle Zeytin sana Güle Güle” stad bu tezahuratla yankılanıyor..Kırmızı- Mavi tezahuratı çarşıyı yankılıyor neredeyse..Son dakika oynanırken orta alanda top kaybı yapıyoruz aman Allahım adamlar uzun pasla ceza sahasına topu gönderiyorlar ve sagdan orta geliyor herkez Fevzi çık diye bağırıyor ama Fevzi efendi bizler gibi izliyor çıkmıyor topa…Adam arkadan gelip golünü atıyor ve herkez sus pus..Sadece Zeytin taraftarı inletiyor stadı…Futbolcularımız yerde yığıla kalıyor..Maç bitiş düdüğü çalıyor ve Cumayanı kürtleri skorbord tribününden atlayıp ” Size Cumaynını dar edecez” deyip Zeytin taraftarına saldırı için arabalarına biniyor..Amcalar babalar dedeler abiler kardeşler herkez ağlıyor..Benim ve arkadaşımın gözleri dolmuş bir şekilde staddan çıkmak istemiyoruz…Ağlıyoruz artık bizde..Ve hayat devam ediyor ertesi gün okula gidiyoruz moraller hocalarda bile sıfır…Müdür yardımcımızın konuşmasına şahit oluyorum tenefüste ve hocamızla konuşurken kulak misafiri oluyorum..Zeytinburnu taraftarını Cumaynında otobüslerini resmen iskeletora döndürmüşler..Hepsinin camları kırılmış…34 plakalı arabaların herşeylerini kırmışlar…Tv’de gösteriyor görüntüleri diyor hocamıza…Ve o günden buyana işte Karabükspor’luluğum dahada arttı ve ve hiç hevesim kırılmadı..Umarım şuanki futbolcularımız bu işçilerin alın teri haklarının bilincinde olurlar ve hak ettiğimiz, özlediğimiz Karabükspor olarak Spor Toto Süper Lig’de asansör takım olmadan yolumuza devam ederiz..Zeytin maçından sonra sene 2011 ve hala aramızda o maçtan sonra tövbe edip yada kırılıp maça gelmeyenler var..Ne kadar acı bir durum olsa gerek..Allah bir daha böyle acılar yaşatmasın biz Karabükspor’lulara ve gerçek Karabük’lülere..Saygılar… SALİH YELMEK

16. Pingback: En (vurgulu) “oradaydım” | Emre Yağlı 28 Ağustos 2013 […] [2] Metin Aytekin Hocamız’ın KırmızıMavi’de yazmış olduğu maç anısı ve yazı altındaki bireysel anılar – Bağlantı […]

17. 

    İsmail Layiç

    25 Mart 2014

    Tansu Kardeş, Yazını okudum. Anlatmışsın, ancak kısmen hatalı. Öncelikle, Fevzi Layiç ile ilgili yorumun öncelikle yanlış tabi kasıt yoksa…Kasıt varsa tabii ki yalan. Bıçaklanma hadisesi falan yok. Öncelikle Fevzi, Ümit ve diğer arkadaşlar Karabükspor’u ilk kez birinci lige çıkaran oyunculardır. Ali Kemal hoca ile birlikte. Daha sonra İlyas Tüfekçi hoca olmuş ve başta kötü giden takım son dönemde düzelmiş ancak maalesef son maçta şanssız bir mağlubiyet almıştır. Konu budur. Ayrıca o günün hakemi Bülent Yavuz tarafsız bir yönetim göstermeyerek maçı uzattıkça uzatmış ve takımın son dakika golünün yenmesine neden olmuştur. Gol oluncaya kadar beklemiş daha sonra golün santrasını bile yapmamıştır. Muhtemelen sana birileri yalan yanlış bir şeyler söylemiş. Sen de yazmışsın. Sana tavsiyem aldığın bilgileri sağlam ve doğru kaynaklardan al ve tam bilmediğin şeyleri doğruymuş gibi yazarak kimse hakkında yanlış şeyler yazma. Yoksa sana veya o haberi çıkana yalancı veya iftiracı derler. Yine de senin art niyetli olduğunu düşünmüyorum. Düşüncelerini ve yazını düzeltmeni bekliyorum. Saygılar,
    İsmail Layiç
18. 

    eyagli

    29 Mart 2014

    İsmail bey, Fevzi Layiç olayı zaten “hikaye” olarak aktarılmış Tansu Gürsel’in yazısında. O maç şehirde o kadar kazınmaz hatıralar bıraktı ki, bu hatıraların da ardında “şehir efsaneleri” bırakması çok normal. Sonuçta insanlar sadece maçı konuşamayacaklar, maçla ilgili “hikaye ya da gerçek” herhangi bir şeyi de bunun yanına katacaklar. Adı üzerinde, bu bir “rivayet.” İçinde bol bol “mış,” “miş” bulundurur. O dönem takımda bulunan her futbolcu Karabük’te birer efsane olarak anımsanır ve yüzleri daha dün gibi gözümüzün önündedir.
19. 

    Tansu Gürsel

    29 Mart 2014

    İsmail Kardeş, Böyle bir rivayet vardı o dönemlerde. Adı üzerinde, rivayet. Zaten ben de aynen şunu yazmışım: ” Sonradan türlü türlü rivayetler yayılıyor. En aklımda kalanı da yedek kaleci İbrahim’in o golü yiyen Fevzi Layiç’i bıçaklama hikayesi…” Herhangi bir kesinlikten bahsetmemişim. Bu hikaye Karabük’te anlatılır durur. Engel olmak isteseniz buyrun Karabük’e, herkese tek tek anlatın. “Fevzi Layiç bıçaklanmamıştır” deyin. Olayın aslını illa ki siz daha iyi bilirsiniz İsmail Kardeş… Fevzi Layiç’i bilirim. Karabükspor için neler yaptığını da iyi bilirim. Takdir de ederim. Ancak onunla ilgili bir “rivayetten” bahsetmem beni yalancı ya da iftiracı yapmaz. Bilginize…
20. 

    Metin Aytekin

    11 Mayıs 2014

    Ben maçın hakemiyle AİBÜ’de yapılan süper lig hakemleri seminerinde bu maçı konuştum.Kendisi maçın sonucundan çok etkilendiğini, sizin söylediğinizin aksine maçı normal uzatmaların dışında uzatma niyetinin olmadığını söyledi. Hatta gözüm kendi saatimden ziyade stadın skorboard’ındaydı dedi. Maçın golü uzatmada değil,maçın bitimine yakın geldi. Yan hakem Ali Kunak o pozisyonda ofsayt gösterebilirdi ama yapmadı.
21. 

    Hüseyin Mutlu

    19 Ağustos 2014

    O dönemde daha 13-14 yaşlarındayım. Şuandaki güney kale arkasındayım (skorboard tribünü) en altta tel örgülere yapışmış bir şekilde izliyordum maçı hatta golüde en net görenlerden biriyim tam kalenin arkasındaydım çünkü. Allah o günleri tekrar yaşatmasın inşallah. Anlatılacak cok şey var ama neyse…..